สัดส่วนการใช้ชีวิตในครอบครัว บ้านฝ่ายชาย บ้านฝ่ายหญิง เหมาะสม ไม่เหมาะสม อย่างไร

 หลังจากแต่งงาน โลกของเขาก็เปลี่ยนไปเงียบ ๆ ไม่ใช่เพราะพิธีการ ไม่ใช่เพราะคำว่า “สามี” หรือ “ภรรยา” แต่เพราะเขาต้องเลือก—ไม่ใช่เพียงว่าจะอยู่ที่ไหน แต่จะ “วางหัวใจ” ไว้ตรงไหนโดยไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าถูกลืม

บ้านฝ่ายชายคือรากของเขา บ้านที่เขาเติบโต ได้รับการหล่อหลอม และมีพ่อแม่ที่ยังเฝ้ารอเสียงลูกชายกลับบ้านทุกค่ำ
บ้านฝ่ายหญิงคือเงาของต้นไม้ที่แผ่กิ่งออกมา บ้านที่ภรรยาเขายังอยากเดินกลับไปหาแม่ในวันที่ใจเหนื่อย โดยไม่ต้องอธิบายอะไร

เขาคือสะพานระหว่างสองฝั่ง
แต่สะพานนี้ไม่มีเสากลาง มันตั้งอยู่ด้วยการทรงตัวที่ดี และหัวใจที่ซื่อตรง

ถ้าเขาอยู่บ้านฝ่ายชายตลอด ภรรยาของเขาอาจรู้สึกเหมือนผู้มาเยือน แม้แต่มุมนั่งเล่นก็ไม่ใช่มุมที่เธอเคยเติบโต
ถ้าเขาอยู่บ้านฝ่ายหญิงตลอด เขาเองก็อาจรู้สึกเหมือนหยั่งรากลงในดินที่ไม่ใช่ของตัวเอง และปล่อยให้พ่อแม่ตัวเองมองผ่านหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ

เขาไม่อยากให้ใครต้องรู้สึกว่า “สูญเสีย” เขาไปหลังจากที่เขาแต่งงาน

ดังนั้นเขาจึงเลือก...จะสลับคืนวันอย่างตั้งใจ
บางอาทิตย์กลับบ้านพ่อแม่
บางเย็นพาภรรยาไปหาครอบครัวเธอ
บางคืนก็อยู่กับตัวเอง ในบ้านหลังเล็กที่เขาสร้างขึ้นใหม่ เพื่อให้ทั้งสองฝั่งรู้ว่า
เขาไม่ได้เลือกใคร...แต่เลือกความสมดุล

เขารู้ว่าความรักไม่ใช่การแย่งชิงเวลา
แต่คือการมอบ “ช่วงเวลา” ที่ดีที่สุดให้กันต่างหาก

บางครั้ง การแบ่งเวลาไม่เท่ากัน
แต่ถ้าหัวใจให้เท่าเทียม ก็ไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในมุมที่เงียบเกินไป

เขาไม่ใช่ลูกของบ้านฝ่ายชายอีกต่อไปเพียงอย่างเดียว
ไม่ใช่แค่สามีของภรรยาในบ้านใหม่
แต่เขาคือคนที่ต้องเรียนรู้…ว่าจะทำอย่างไร
ให้ “บ้าน” ทั้งสองแห่ง
ยังคงรู้สึกว่าเขา “ยังเป็นของพวกเขา” อยู่เสมอ.